Po wigilijno - noworocznym obżarstwie ciężko było mi się zebrać, aby naskrobać nowy przepis. Nie oznacza to jednak, że podjęłam się czterdziestodniowego postu.

Co prawda czytałam niedawno o hinduskim szaleńcu który nie jadł przez 20 lat, dzięki czemu miał figurę rasowej tap madl. Jednak suszone pinokia nie są w moim stylu i dlatego posty (poza ewentualnymi pokutnymi) nie wchodzą w grę.

Przepisów na kruche ciasteczka pasujące do herbatki, kawki, jest… milion. Wszystkie pyszne i łatwe. I tak sobie myślę, jakby wam sprzedać właśnie te moje?

Nie na marne natura obdarzyła nas pięcioma (a niektórych nawet sześcioma) zmysłami. Ponoć nieużywane rzeczy usychają i odpadają. A ja nigdy bym na to nie pozwoliła i... dlatego zawsze zachęcam was do nie tylko smakowania ale pochłaniania moich przepisów również wzrokiem, słuchem i dotykiem.

Pierwsze skojarzenie menu na Halloween to z pewnością to, które miał mój kolega, któremu powiedziałam, że właśnie takie tworzę. Miał nadzieje na sztuczne wymiociny i pewnie jeszcze chrupiące chipsy z tarantuli podane na brudnych talerzach. A wszystko skropione świeżą krwią dziewicy...

Są na tym świecie rzeczy tak proste i tak pyszne ze nawet nie zauważymy, kiedy są już gotowe.. i kiedy są już zjedzone :)

Niska temperatura sprzyja gromadzeniu się ssaków w stadach by dodać sobie nieco ciepła, otuchy (jak wiadomo  - w kupie raźniej) i sprawić, aby ten depresyjno-grypowy czas spędzić jak najmilej.

Zastanawiałam się, jak mogę zachęcić was do dzisiejszej potrawy, ale czy ryba potrzebuje jakiejś specjalnej reklamy? Chyba nie.